HISTORIA KOTA

Moderatorzy: Meri, Kocurowa

Awatar użytkownika
sunshain
Site Admin
Posty: 9001
Rejestracja: ndz gru 07, 2008 15:13 pm
Lokalizacja: ok. Bielska-Białej

HISTORIA KOTA

Post autor: sunshain » pn gru 15, 2008 19:01 pm

HISTORIA KOTA


Przodkami dzisiejszych kotowatych (Felidae) były jedne z pierwszych prymitywnych ssaków drapieżnych - miacydy (Miacis), które żyły na drzewach w eocenie, poruszając się po nich sprawnie w pogoni za zdobyczą. Miały zęby przystosowane do rozrywania i cięcia mięsa, a sprawność czyniła z nich wspaniałych myśliwych. W trakcie ewolucyjnego wyścigu dały początek wielu różnym gatunkom. Obecnie zwierzęciem najbardziej zbliżonym wyglądem do miacyda jest cyweta - mały smukły drapieżnik o wąskim pysku, daleki kuzyn kotowatych, żyjący w subtropikalnym rejonie Afryki i Azji.

Miacydy szybko rozprzestrzeniły się po świecie z wyjątkiem Australazji. szybko przystosowywały się do warunków środowiskowych, w których musiały egzystować. Około 10 milionów lat temu wyodrębniły się dwie grupy spośród potomków miacydów:

- Hoplophoneus- bardzo duże zwierzęta, wytworzyły tzw. zęby szablaste, którymi zabijały ofiarę przed pożarciem. Przedstawiciel tej grupy - machajrodon- tygrys szablozęby - wbrew temu co można by sądzić, nie miał nic wspólnego z dzisiejszym tygrysem. Miał 15-centymetrowej długości kły oraz szczeki o kącie rozwarcia 90 stopni. Polował przeważnie na duże powolne zwierzęta roślinożerne, żyjące na otwartych przestrzeniach i skrajach lasów. W wyniku ewolucji niektóre gatunki roślinożerne wymierały, a inne, na przykład przodkowie gazeli i antylop nabywały umiejętności szybkiego przemieszczania się, co przyczyniło się do stopniowego wymierania tygrysa szablastozębnego i innych Hoplophoneus. Proces ten trwał bardzo długo. Uważa się, że pierwsi przedstawiciele tej grupy pojawili się około 35 milionów lat temu, a odnajdowane szczątki szablastozębnych pochodzą zaledwie sprzed 13 tysięcy lat.
- Dinictis- mniejsze. Miały większe zdolności przystosowawcze. Od nich wywodzą się wszyscy członkowie kociej rodziny. Rodzina liczyła początkowo prawie 100 gatunków i około jednej trzeciej z nich przetrwało do naszych czasów. Zwierzęta zmuszone życ w coraz trudniejszych warunkach, wykształciły i rozwinęły system polowania. Początkowo mało ruchliwi roślinożercy z czasem zaczęli się przenosić z miejsca na miejsce reagując na zmiany klimatu. Manipulowanie kocimi pazurami w tych warunkach wydawało się niezbędne - chowane w czasie podchodów umożliwiały bezszelestne podejście do ofiary, a wysuwane podczas wspinaczek nadrzewnych pozwalały drapieżnikowi na niespodziewany atak z góry. To udoskonalenie ewolucyjne przyczyniło się do sukcesu tej rodziny.

W procesie ewolucji około 40 gatunków - trochę mniej, eksperci nie są zgodni co do dokładnej liczby - utworzyło trzy rodzaje, które składają się na dzisiejszą rodzinę kotowatych. W rodzinie tej jednak występują bardzo duże różnice, na przykład tygrys(Panthera tigris) osiąga wagę do 250 kilogramów, a waga malutkiego Felis rubiginosus wywodzącego się z południowych Indii zwykle nie przekracza 1.6 kilograma. Różnice dotyczą także wyglądu zewnętrznego i zachowań. Kot domowy może czasami wyglądem pyska przypominać lwa, potrafi balansować na gałęzi, jak to robią na przykład oceloty, lub zawracać w pełnym pędzie jak gepard. wszystko to świadczy o ścisłym powiązaniu pomiędzy wszystkimi rodzajami tworzącymi rodzinę kotowatych.

Kot domowy (Felis domestica, F.catus) jest uznawany za samodzielny gatunek z rodzaju Felis, do którego należy około 30 gatunków małych kotów, ale także puma (felis concolor). Niektóre gatunki, takie jak kot zlocisty(F. aurata) lub kot zatokowy z Borneo(F. badia), są najmniej liczne. W Polsce żyja 2 gatunki dzikich kotów należących do tego rodzaju:

Większe od Felis są koty z rodzaju Panthera, liczącego tylko 6 gatunków. Są to królowie kotowatych:

lew(P. leo)
tygrys
jaguar(P. onca)
pantera(P. pardus)
irbis(Uncia uncia)
pantera mglista(Neofelis nebulosa)


Przedstawiciele tej grupy mają najdonośniejszy głos dzięki specjalnej elastycznej chrząstce umieszczonej pod językiem, wzmagającej efekt wibracji.

Należący do trzeciego rodzaju - Acinonyx, gepard(Acinonyx jubatus) jest jedynym kotem, który nie chowa pazurów. Nie został on nigdy w pełni udomowiony, ale wiadomo, że starożytni Egipcjanie oswajali gepardy i wykorzystywali je do polowań. Na krotkich dystansach gepard rozwija prędkość do 110 km/h. Startując do biegu w ciągu kilku sekund osiąga prędkość 100 km/h, czyli przyspieszenie samochodu sportowego.

Informacji na temat kota domowego dostarczyły zabalsamowane ciała tych zwierząt ze starożytnego Egiptu. Porównanie ich z dwoma gatunkami dzikich kotów wykazało, że spośród kotów egipskich typ określany jako dziki kot afrykański(Felis libyca) był gatunkiem najbardziej wyróżniającym się. Jego piaskowego koloru futro pokryte pręgami miało wzór mniej wyraĄny niż u dzisiejszych przedstawicieli tego gatunku. Pochodzi on z Bliskiego Wschodu, Afryki i basenu Morza śródziemnego. Prawdopodobnie dał się skusić komfortowi i możliwości polowania na gryzonie w obrębie egipskich domostw.

Koty często pozostają poza domem przez długi czas, po czym niespodziewanie wracają, zależnie od nastroju. Jest więc całkowicie uzasadnione wyobrażenie sobie dzikiego kota afrykańskiego pozostającego pomiędzy stanem dzikości, a udomowienia. Możliwe również, że krzyżował się z innymi gatunkami. To wyjaśniłoby dodatkową obecność pomiędzy zmumifikowanymi kotami egipskimi mumii kota leśnego(Felis chaus). wraz z rozprzestrzenianiem się udomowionego kota afrykańskiego w Europie pojawił się trzeci przodek kotów - dziki kot europejski (Felis silvestris), bury w czarne paski, z czarnym koniuszkiem ogona. Naukowcy do dziś nie mogą dojść do porozumienia jaka rolę odegrał ten gatunek w łańcuchu ewolucji prowadzącym do kota domowego. Zgadzają się jednak w tym, ze kot dziki afrykański krzyżował się z dzikim kotem europejskim, czego wynikiem S.A. czarne pręgi u kota afrykańskiego (chociaż mógł to tez być wynik zmian klimatycznych w północnej Europie). Wydaje się też, że kot pallas(F. manual) z Azji Centralnej przyczynił się do wydłużenia włosa u najdalszych przodków persa (nie wyklucza się też mutacji). Krzyżowanie się dzikich kotów było łańcuchem wydarzeń: kot domowy łączył się z na wpół oswojonym kotem, który z kolei krzyżował się z prawdziwym dzikim kotem, a powtórnie zdziczałe koty z dzikimi krewniakami itd. Dzisiejszy kot domowy ma elementy genotypów kota afrykańskiego, kota leśnego, kota europejskiego i prawdopodobnie kota pallas.

Koty doczekały się też swojego święta. Światowy Dzień Kota przypada na 17 lutego. W Polsce święto to jest obchodzone od 2006 roku.


Obrazek

scan od ezynka - dziękuję :)
Ostatnio zmieniony sob sty 24, 2009 16:56 pm przez sunshain, łącznie zmieniany 1 raz.
Obrazek

Awatar użytkownika
ezynka
Posty: 269
Rejestracja: ndz gru 07, 2008 17:01 pm
Lokalizacja: Świecie
Kontakt:

Historia Maine Coona

Post autor: ezynka » czw sty 22, 2009 21:29 pm

Tak oto pisano o mainkunach w 1991 roku.

Źródło:
"Mój kot" Aleksandra Konarska-Szubska
Wydawnictwo Spółdzielcze
Wa-wa 1991

Koty mainkuny zaliczane są do kotów ciężkiej budowy ciała, długowłosych. Pochodzą z północnej Ameryki. Po raz pierwszyzostały wystawione w Ameryce w 1969 roku. Długi czas uchodziły za szczególnie ciężkie i duże. Dziś ich wielkość odpowiada wymiarom kotów perskich. Dodatkowe pace u przednich nóg,które dawniej u nich występowały, dziś uważa się za wadę. Oficjalnie zostały uznane przez FIFE w 1983 roku.
Koty mainkuny powstały prawdopodobnie z kotów angorskich, skrzyżowanych z kotami pręgowanymi krótkowłosymi,ponieważ początkowo były głownie pręgowane (tabby). Ich pokrewieństwo z kotami tureckimi nie jest stwierdzone. Głos i temperament tych kotów są podobne jak u kotów perskich.

Wygląd tych kotów przedstawia się następująco:
Głowa ich jest średnio szeroka. Nos średnio długi. "Stop" mierny lub zupełnie brak. Twarz kwadratowa. Broda mocna, w jednej linii z nosem i górną wargą. Oczy duże, szeroko rozstawione, lekko skośne, zielone lub bursztynowe. Białe koty mogą mieć oczy niebieskie lub odmiennie zabarwione. Szyja gruba, średnio długa.
Tułów długi, muskularny. Nogi silne, mocne, średnio długie.
Ogon długi, krzaczasty, u nasady szeroki.
Okrywa włosowa gęsta, jedwabista, opływowa, lekko sfalowana. Na głowie i barkach krótsza, na bokach dłuższa. Duża kryza. Gęste uwłosienie na udach. Włosy na ogonie długie i gęste.
Podobnie jak u kotów norweskich leśnych wszystkie odmiany barwne są dopuszczalne.
Niedopuszczalny jest krótki tułów, delikatna budowa kośćca, krótkie, słabo uwłosione nogi, guzowaty ogon, krótka wąska głowa, długi, ostro zakończony nos, małe, bez pędzelków uszy.
Obrazek
Kot mainkun umaszczony dziko (13 MC A)
I.Ch. Amanda of Maine
wł. Evald Gregersen, Dania

Obrazek
Kot mainkun umaszczony dziko (13 MC A)
Hevengift Sveet Bongo of Bamsebo
wł. Evald Gregersen, Dania

ObrazekObrazek
Kot mainkun umaszczony dziko (13 MC A)
Hevengift Millie Filecia
wł. Joergen Linder Petersen, Dania

Obrazek
Kot mainkun (13 MC B)
Gr.I.Ch.Loeveholen`s Figaro
wł. Linda Luise Sand, Dania

Obrazek
Kot mainkun (13 MC B)
Ch. Barbarina`s Demetrtus
wł. Joergen Linder Petersen, Dania

Obrazek
Kot mainkun (13 MC B)
I.Pr. Arko v.d. Ahrmundung
wł. Peter Hutl, Wiedeń, Austria

Awatar użytkownika
ezynka
Posty: 269
Rejestracja: ndz gru 07, 2008 17:01 pm
Lokalizacja: Świecie
Kontakt:

Post autor: ezynka » sob sty 24, 2009 11:08 am

Widzę znaczną różnicę w wyglądzie MCO na przestrzeni minionych lat. Może któryś z powyższych kotów jest dalekim przodkiem Waszego MCO? :)

VELVET
Moderator
Posty: 1002
Rejestracja: pt lis 10, 2006 11:15 am
Lokalizacja: Wałbrzych
Kontakt:

Post autor: VELVET » sob sty 24, 2009 11:49 am

a to historia ze strony zakatka, ciut inna :D

Pochodzenie maine coona
Na temat pochodzenia rasy maine coon krąży wiele interesujących legend i mitów. Ich niewątpliwego uroku nie przesłania nawet fakt, iż większość opiera się na całkowicie błędnych założeniach.
Jedna z bardziej popularnych tez mówi, iż maine coon w prostej linii wywodzi się ze skrzyżowania dzikiej kotki z szopem. O prawdziwości takiego twierdzenia rzekomo ma świadczyć puszysty, pręgowany ogon cechujący oba gatunki. Jednak ewentualne spory dotyczące możliwości zaistnienia takiego związku nie powinny mieć miejsca, gdyż zdaniem zoologów krzyżówka kota z szopem jest genetycznie niemożliwa.
Inna teoria mówi natomiast, że pierwszymi rodzicami maine coona byli żyjąca na wolności przedstawicielka kota domowego i amerykański ryś. Cechą wspólną są w tym przypadku charakterystyczne pędzelki na czubkach uszu. Pomimo faktu, iż połączenie kota i rysia jest dość prawdopodobne, pozostaje jeszcze rozszyfrować tajemnicę pochodzenia wspaniałego, puszystego ogona, który jest niewątpliwą ozdobą maine coona.
Typowo romantyczny wydźwięk wydaje się mieć legenda, która bezpośrednio dotyczy okresu Rewolucji Francuskiej. Według tej historii do powstania rasy maine coon znaczący wkład wniosła Maria Antonina. Królowa obawiając się o los własnych angor podczas rewolucyjnej zawieruchy wysłała je na przechowanie do Ameryki. Przywiezione z Francji kocury zainteresowały się podobno miejscowymi kotkami, w rezultacie przyczyniając się do powstania nowej rasy.
Jakkolwiek wiele przekazów dotyczących pochodzenia maine coona jest wytworem ludzkiej fantazji, można w nich także znaleźć elementy jak najbardziej prawdziwe.
Na początku powstania Nowej Anglii panujące tam warunki do życia były niezwykle ciężkie. Zimne miesiące przychodziły w czasie, gdy północne rejony Ameryki pozostawały rozgrzane letnim słońcem. Zimy charakteryzowały się obfitymi opadami śniegu, wiosny natomiast były deszczowe i bardzo często zdarzały się potopy. Życie w takich warunkach wymagało odwagi, wytrwałości oraz umiejętności przystosowawczych. Cechy takie były wielce pożądane nie tylko u ludzi. Przywożone na amerykański kontynent zwierzęta również musiały nauczyć się żyć w licznych niewygodach. Wśród gatunków, które szczególnie chętnie zabierano na statki był w tym czasie kot domowy. Jego obecność na pokładzie przede wszystkim stanowiła gwarancję kontroli populacji szczurów. Nie bez znaczenia dla załogi była także przyjacielska natura tego zwierzęcia. Jest prawdopodobne, że podczas zawijania do portów koty schodziły na ląd razem ze swoimi opiekunami. Część z nich gubiła się, nie wracała na statek i na miejscu zakładała kocie rodziny.
W dzisiejszych czasach kilka europejskich ras w znacznym stopniu przypomina rasę maine coon. Najlepszym tego przykładem jest norweski kot leśny. Przypuszcza się, że przedstawiciele tej rasy bardzo często towarzyszyli marynarzom w zamorskich podróżach. Koty te na kontynencie amerykańskim płodziły potomstwo, z którego tylko wyjątkowo silne osobniki mogły przetrwać w bardzo trudnych warunkach i nieprzyjaznym sąsiedztwie wilków i kojotów. Mocna budowa wraz z napuszoną sierścią wzbudzała respekt u potencjalnych wrogów, długowłose łatwe w utrzymaniu futro zabezpieczało przed zimnem, płaskie owłosione stopy ułatwiały poruszanie się po śniegu, a zarośnięte uszy chroniły narząd słuchu przed licznymi opadami. Wymienione tutaj cechy w istocie stanowią charakterystykę przedstawiciela rasy maine coon - rasy, która ukształtowała się aby sprostać wymogom postawionym przez naturalne środowisko.
W dziewiętnastowiecznej Nowej Anglii koty te cieszyły się niezwykłą sympatią za swoje zdolności łowieckie, okazały wygląd i przyjazny charakter. W połowie dziewiętnastego stulecia rozpoczęła się moda na organizowanie kocich pokazów a wraz z nią wzrosła popularność maine coonów. Pierwsze wystawy odbywały się w atmosferze niemalże cyrkowej, a ocena kotów nie była przeprowadzana według sztywnych standardów. Wkrótce kocie wystawy zaczęły znajdować coraz większe grono entuzjastów, a ich popularność przeniosła się na pozostałe regiony Ameryki, coraz bardziej propagując między innymi rasę maine coon.
Na początku XX w. inna długowłosa rasa doszła do głosu. Rzesza miłośników kotów perskich urosła w ogromnym tempie, co znacznie przyczyniło się do zmniejszenia zainteresowania maine coonami. Przez około pół wieku rasa maine coon pozostawała na uboczu zainteresowań hodowców.
Lata sześćdziesiąte przyniosły zmianę tej sytuacji, a stało się to za sprawą grupy zapaleńców walczących o przywrócenie należnej maine coonom pozycji. Osoby te powołały do życia organizację nazwaną Maine Coon Breeders and Fanciers' Association, której głównym zadaniem była promocja rasy. MCBFA jest dzisiaj największą i najbardziej wpływową organizacją dbającą o interesy zarówno zwierząt jak i ich opiekunów. Ustalone przez nią standardy są uznawane na całym świecie, a kodeks zasad przestrzegany jest przez tysiące hodowców.
Popularność rasy maine coon bardzo wzrosła przez ostatnie lata, poza Stanami Zjednoczonymi także w Europie i Japonii, gdzie kot ten jest postrzegany jako jeden z symboli Ameryki.
Podstawową sprawą w początkowej fazie działalności MCBFA było dokładne opisanie charakterystycznych cech rasy. Po ustaleniu standardu rozpoczęto rejestrację kotów, które mogły zostać uznane za przedstawicieli rasy maine coon. Początkowo wpisy takie uwzględniały zarówno koty, których przodkowie zgodnie z pewną dokumentacją należeli do rasy, jak i zwierzęta niejasnego pochodzenia. Jeśli chodzi o te drugie, tzw. czystość rasową uzyskiwało ich czwarte pokolenie. Obecnie wszystkie na świecie koty rasy maine coon są potomkami kotów zarejestrowanych w latach sześćdziesiątych przez organizację MCBFA i nie jest możliwe wpisanie do rejestru tej rasy zwierzęcia bez rodowodu, który poświadcza, że konkretny osobnik stanowi potomstwo przedstawicieli tej samej rasy. W dokumencie tym pokazane jest również drzewo genealogiczne, nie ma tam natomiast mowy o jakości, sprawności czy stanie zdrowia kota.
Zadanie rejestracji kotów rasy maine coon w Ameryce Północnej spoczywa dzisiaj na kilkunastu towarzystwach. Spośród nich główna rola przypada między innymi najstarszej organizacji - the American Cat Association (ACA), największej - Cat Fanciers' Association Inc. (CFA) oraz skupiającej najwięcej hodowców maine coona - The International Cat Association (TICA). W Europie koty te są rejestrowane głównie przez francuskie towarzystwo - Federation Internationale Feline (FIFe).



Standardy MCBFA
Ogólny opis:
Maine coon jest silnym, wytrzymałym przedstawicielem najstarszej amerykańskiej długowłosej kociej rasy. Należy do grupy dużych kotów domowych, przy czym kotki charakteryzują się drobniejszą budową niż kocury. Na tle innych ras odznacza się długim okresem dojrzewania.
Głowa:
Cechuje się średnią długością i szerokością, o nieco kanciastym zarysie z wysoko położonymi kośćmi policzkowymi. U dorosłych kocurów wyraźnie zarysowana żuchwa poszerza twarz. Charakteryzuje się średniej wielkości nosem o nieco wklęsłej krzywiźnie. Broda znajduje się w jednej linii z górną wargą i nosem.
Oczy:
Powinny być duże, szeroko rozstawione w nieco ukośnych oczodołach. Kolor oczu może być odcieniem zieleni, złota lub miedzi, białe koty mogą mieć oczy niebieskie lub różnego koloru. Nie ma powiązania między kolorem oczu a kolorem futra. Pożądana jest przejrzystość koloru oczu.
Uszy:
Duże, obficie owłosione wewnątrz, szerokie u podstawy powinny być wysoko osadzone, oddalone od siebie o około jedną szerokość ucha i mieć zakończenia umiarkowanie szpiczaste. Wskazane jest, aby ich koniuszki zakończone były "pędzelkami".
Tułów:
Umięśniony, od średniej do dużej wielkości z szeroką klatką piersiową i średniej długości szyją, proporcjonalnie długi, prostokątny, oglądany od tyłu ma sprawiać wrażenie nieco kanciastego.
Nogi i stopy:
Nogi powinny być solidne, szeroko rozstawione, średniej długości. Stopy powinny być duże, okrągłe i dobrze owłosione (pięć palców na przednich, cztery palce na tylnych).
Futro:
Krótka długość włosa z przodu ma wzrastać ku tyłowi, osiągając największy rozmiar na brzuchu i portkach. Futro może być jedno lub wielobarwne, powinno być miękkie, gładko opadać i przylegać do ciała, charakteryzować się kryzą na szyi wyrastającą od podstawy uszu.
Cechy dyskwalifikujące: plamy, kropki, równa długość włosa na całym ciele, krótki tułów, skośne oczy, skręcony ogon, nieprawidłowa ilość palców.
Cechy obniżające ocenę: delikatna budowa kostna, brak pukli włosów w stopach, zła kondycja, płaski lub wypukły profil, krótka okrągła kufa.
Pomimo wielu szczegółów zebranych w opisie "prawidłowego" maine coona, ciągle istnieje duża swoboda interpretacji standardowej charakterystyki tej rasy. Określenia typu "średni", "szeroki", "długi" itp. mogą być różnie postrzegane zarówno przez hodowców jak i poszczególnych sędziów podczas pokazów. Różnice w interpretacji standardu występujące pomiędzy różnymi federacjami doprowadziły do powstania co namniej dwóch typów maine coona, którego wygląd bywa określany bądź jako "słodki" (sweet) bądź jako "dziki" (feral). Drobne różnice w budowie, zauważalne u kociąt, skłaniają hodowców do klasyfikacji osobników należących do konkretnego miotu - przyszli uczestnicy pokazów zostają objęci programem hodowlanym, pozostałe natomiast wiodą beztroskie życie kotów domowych.



Przesadne wyobrażenia
Wielu uważa, iż waga dorosłych kotów rasy maine coon częstokroć przekracza 15 kg, co jest jak najbardziej błędnym wyobrażeniem. W rzeczywistości, według standardów amerykańskich, przeciętna waga kotki waha się w granicach 3,6 - 5,4 kg (6,4 kg - dla naprawdę dużych kotek), natomiast kocury zwykle ważą od 5,4 do 8,2 kg. Osobniki spotykane w polskich hodowlach mogą ważyć kilka kilogramów więcej. Na tle krótkowłosego domowego kota (3,6 - 4,5 kg) maine coon sprawia wrażenie dużego kota. Wielkość przedstawicieli tej rasy prezentuje się jeszcze efektowniej w porównaniu z krótkowłosymi kotami rasy orientalnej. Maine coony osiągają swoje pełne rozmiary pomiędzy czwartym a piątym rokiem życia. Na wielkość każdego osobnika duży wpływ mają cechy genetyczne, dieta i ilość zażywanego ruchu. Należy zwrócić uwagę, iż w przeciwieństwie do norm charakteryzujących psie rasy, dla kotów rasy maine coon nie istnieją standardy wyznaczające długość czy wysokość zwierzęcia. Hodowcy zawsze podkreślają rolę zgrabnej prostokątnej sylwetki oraz proporcjonalnego ogona.



Problemy zdrowotne
W ogromnej większości koty maine coon charakteryzują się dobrym zdrowiem, są pełne wigoru i nie są bardziej podatne na choroby niż jakiekolwiek koty nierasowe. Zdarzają się niewielkie problemy w postaci poskręcanego ogona lub skośnych oczu, lecz nie stwarzają one niebezpieczeństwa dla życia tak jak coraz częstsze u persów choroby układu oddechowego czy obserwowana u niektórych reksów duża wrażliwość na zimno. Niektórzy hodowcy uważają, iż brak większych problemów ze zdrowiem jest zasługą zarejestrowania przez Maine Coon Breeders and Fanciers' Association bardzo dużej ilości zwierząt dających początek obecnym liniom hodowlanym. Dzięki temu udało się uniknąć problemów związanych z małą pulą genów. Pesymiści ostrzegają natomiast przed możliwością stopniowego obniżania odporności na choroby i sugerują tworzenie nowych linii hodowlanych. Hodowcy ci wskazują na dwa problemy - kardiomyopatię i dysplazję bioder.
Kardiomyopatia (HCM) jest chorobą mięśnia sercowego, która powoduje wadliwą pracę serca i tromboembolizm. Choroba ta ma charakter dziedziczny, występuje u ludzi, psów, kotów i prawdopodobnie innych zwierząt. Kardiomyopatia w swojej łagodnej postaci może pozostawać niewykryta przez długi okres. Brak wyraźnych, klinicznych objawów sprawia, iż zwierzęta-nosiciele bez ograniczeń uczestniczą w procesie reprodukcji, przekazując tym samym chorobę swojemu potomstwu. Nie jest znany nawet przybliżony odsetek kotów maine coon zarażonych tą chorobą. Od kilku lat istnieje w Polsce możliwowość przeprowadzania skomplikowanych badań serca zgodnie ze światowymi standardami. Pocieszające jest to, że coraz więcej hodowców decyduje się korzystać z tej okazji.
Inne zatroskanie miłośników maine coonów jest wynikiem pojawiających się przypadków dysplazji bioder. Do niedawna przypadłość ta znana była jedynie hodowcom psów, obecnie meldunki weterynaryjne świadczą, iż problem ten pojawił się u kotów, w tym także u rasy maine coon. Dysplazja bioder jest niezwykle skomplikowanym stanem uwarunkowanym zarówno przez skłonności genetyczne jak i środowisko. Schorzenie to nie jest jeszcze dogłębnie poznane, nie wiadomo również jakie skutki może ono przynieść dla kotów tej rasy. Jest natomiast łatwe do stwierdzenia poprzez analizę zdjęć rentgenowskich.

Awatar użytkownika
ezynka
Posty: 269
Rejestracja: ndz gru 07, 2008 17:01 pm
Lokalizacja: Świecie
Kontakt:

Post autor: ezynka » sob sty 24, 2009 13:26 pm

Tak, historia trochę inna :wink: ale mnie fascynuje to jak MCO- ich wygląd (bo o cechach charakteru nie mogę nic powiedzieć) się na przestrzeni lat zmienił. Patrząc na te koty powyżej i na Wasze dzisiaj widzę sporą różnicę. Zastanawiam się jak to będzie wyglądało za następne 10-15 lat? W jakim kierunku hodowla MCO się skieruje i jak je będzie kształtować.

kitusiak
Posty: 1
Rejestracja: ndz paź 30, 2016 14:56 pm
Lokalizacja: Poznań

Post autor: kitusiak » ndz paź 30, 2016 15:05 pm

wspaniala historia :)

senkols
Posty: 1
Rejestracja: pn lis 21, 2016 16:08 pm
Lokalizacja: Kraków

Post autor: senkols » pn lis 21, 2016 16:50 pm

nooo zaciekawiła mnie bardzo :)
Ostatnio zmieniony sob sie 25, 2018 19:12 pm przez senkols, łącznie zmieniany 1 raz.

kapeno
Posty: 1
Rejestracja: pn sty 23, 2017 10:25 am
Lokalizacja: Kraków
Kontakt:

Post autor: kapeno » pn sty 23, 2017 15:53 pm

Wielu uważa, iż waga dorosłych kotów rasy maine coon częstokroć przekracza 15 kg, co jest jak najbardziej błędnym wyobrażeniem. W rzeczywistości, według standardów amerykańskich, przeciętna waga kotki waha się w granicach 3,6 - 5,4 kg (6,4 kg - dla naprawdę dużych kotek), natomiast kocury zwykle ważą od 5,4 do 8,2 kg.
Ostatnio zmieniony śr sie 29, 2018 15:53 pm przez kapeno, łącznie zmieniany 1 raz.

Awatar użytkownika
sunshain
Site Admin
Posty: 9001
Rejestracja: ndz gru 07, 2008 15:13 pm
Lokalizacja: ok. Bielska-Białej

Post autor: sunshain » pt sty 27, 2017 8:15 am

kapeno pisze:Wielu uważa, iż waga dorosłych kotów rasy maine coon częstokroć przekracza 15 kg, co jest jak najbardziej błędnym wyobrażeniem. W rzeczywistości, według standardów amerykańskich, przeciętna waga kotki waha się w granicach 3,6 - 5,4 kg (6,4 kg - dla naprawdę dużych kotek), natomiast kocury zwykle ważą od 5,4 do 8,2 kg.
durne myślenie hodowców i właścicieli niedługo waga MCO zbliży się do konia :lol:
Obrazek

krapo
Posty: 1
Rejestracja: pt lut 10, 2017 15:35 pm
Lokalizacja: Tarnów

Post autor: krapo » pt lut 10, 2017 15:50 pm

co ty masz d hodowców ? :P
Ostatnio zmieniony sob sie 25, 2018 19:14 pm przez krapo, łącznie zmieniany 1 raz.

Awatar użytkownika
sunshain
Site Admin
Posty: 9001
Rejestracja: ndz gru 07, 2008 15:13 pm
Lokalizacja: ok. Bielska-Białej

Post autor: sunshain » pn lut 13, 2017 11:40 am

krapo pisze:co ty masz d hodowców ? :P
opowiadanie głupot o wadze - za dobrze znam ten świtek z praktyki
Obrazek

franek22
Posty: 1
Rejestracja: czw cze 08, 2017 15:13 pm

Post autor: franek22 » czw cze 08, 2017 15:14 pm

To prawda, głupoty i nic więcej.

makelzi
Posty: 1
Rejestracja: wt sie 22, 2017 21:03 pm

Post autor: makelzi » wt sie 22, 2017 21:56 pm

Niedopuszczalny jest krótki tułów, delikatna budowa kośćca, krótkie, słabo uwłosione nogi, guzowaty ogon, krótka wąska głowa, długi, ostro zakończony nos, małe, bez pędzelków uszy.

trajent
Posty: 1
Rejestracja: sob paź 14, 2017 13:20 pm

Post autor: trajent » sob paź 14, 2017 15:48 pm

Wielu uważa, iż waga dorosłych kotów rasy maine coon częstokroć przekracza 15 kg, co jest jak najbardziej błędnym wyobrażeniem. W rzeczywistości, według standardów amerykańskich, przeciętna waga kotki waha się w granicach 3,6 - 5,4 kg

Martusiaaa
Posty: 3
Rejestracja: wt paź 31, 2017 9:57 am

Post autor: Martusiaaa » wt paź 31, 2017 9:58 am

Niesamowite historie ;)
Modne bluzy z nadrukami. Sprawdź naszą bogatą ofertę.

ODPOWIEDZ

Wróć do „Historia i budowa kota”